15 februari 2011
Het was eind november 2010 dat Marc en ik weer eens samen op pad waren. Door de vorstperiode en het gidsen kwam het er nog niet van om samen weer eens weg te gaan. Vandaag dan wel en natuurlijk werd er voor het grote water gekozen. Dit grote water herbergd vele stekken die je kan bevissen en de populatie snoekbaars is (gelukkig) nog steeds voldoende. Ook vandaag waren de viskotters weer druk aan het werk en andere vissers zochten er ook hun geluk. Door de sterke zuid-oosten wind zochten we een plek waar je goed controle over de shadjes kon houden. De tactiek was simpel, traag en langzaam vissen en op de bijhengels een verse aasvis. Nog geen 2 minuten na het zakken van de Split Belley was het raak maar de vis wist zich te ontdoen van de haak. De vertikaalhengel kwam weer tot rust en het emotineel verwerken van de eerste misser was een feit. Het is toch wel raar dat je van die mooie aanbeten krijgt en dat de vis zich binnen een seconden weet te ontdoen van de haak. Lijnen, hengels, haken en van alles heb ik al aangepast maar toch weten die rovers zich lost schudden. Als argument hou ik het maar weer op een "kopbijter" die een paar tanden op de loodkop mist. Helemaal vreemd is dit overigens niet want als je een loodkop aan het einde van de dag goed bekijkt weet je genoeg. Het is de "dode" hengel die als eerste vis aan boord brengt en dat doet deze nog 4 x achterelkaar zonder dat het rubber aangeraakt wordt.
Mooie vis op de "dode" hengel Marc is ondertussen ongeduldig want bij hem pakken ze beide niet. We wisselen ondertussen driftig van shadjes en ook zoeken we op verschillende dieptes naar onze vrienden. Het is echter maar moeizaam en alleen de "dode" hengel bied actie in de boot. Ondertussen is het al bijna 11.00 uur en een tussenstand kan worden opgemaakt. 8 vissen op de bijhengel en slechts 1 vertikalend gevangen. Enigzins radeloos kijk ik naar 5 uitgestalde bakken met de meest fantastische creaties aan rubber.
5 uitgestalde bakken met het meest fantastische creaties aan rubber. We overleggen en besluiten maar eens over te gaan op de fire-ball aangezien ons gekozen rubber vandaag niet de voldoening brengt die eerder zo succesvol was. Marc bood een prachtig dikke voorn van 17 cm aan en ik deed het met een spiering van gemiddeld formaat. Opnieuw was het de bijhengel die keer op keer vis naar binnen bracht en onze "hand" hengeltjes lieten ze voor wat het was. Een collegavisser Jan Boomsma kwam ondertussen enthousiast op ons af gevaren. Hij had net een prachtige 80+ snoekbaars (op de bijhengel) gevangen en na een paar foto's kon deze vis weer de diepte in.
Hij had net een prachtige 80 + snoekbbaars gevangen.
De fire-ball werd ondertussen verwisseld voor een dropshot spiering combinatie op de hand. De vis concentreerde zich rond de twaalf meter en prachtige aaswolken waren zichtbaar de de Lowrance HDS toestellen.
Hoezo daar wel zo enthousiast?? Ook kon je goed opmaken dat er een onderstroom in het water aanwezig was. Luchtbellen zijn goed zichtbaar op het toestel en aan de horizontale of verticale beweging van deze bellen kan je dit interpreteren. Ineens voel ik een lichte tik op mijn hengel en meteen geef ik ruimte voor de vis om de spiering ongestoord mee te nemen. Voorzichtig een beetje druk zetten om te voelen of de vis nog vasthoudt en dan....een gat in de lucht. Dit gebeurt drie maal op rij zonder enige weerstand van de vis gevoeld te hebben. Beet was het zeker maar zo voorzichtig dat in vele gevallen direct het aas werd losgelaten na het voelen van de weerstand op de handhengel. De bijhengel vierde ondertussen zijn eigen feestje en keer op keer kon daar wel vis gehaakt worden. Ook de aanbeten waren goed zichtbaar. Hoezo daar wel zo enthousiast??
Marc kon uit eindelijk ook nog een snoekbaars op de fireball vangen. We hebben de dag uiteindelijk afgesloten met 24 snoekbaarzen waarvan er 16 op de "dode"hengel werden gevangen en slechts 8 vissen wisten de shad te waarderen. Het kan toch raar lopen zo'n dagje vissen!
Erik Stobbe.
|
